พ่อและแม่… ของฉัน

พ่อฉันเป็นหนุ่มหน้าตาดี แม่ฉันก็คงว่าอย่างนั้นเช่นกัน ก่อนหน้านี้พ่อฉันก็ไม่ใช่คนละแวกนี้ พ่อตามก๋งกับย่ามาปักหลักตั้งถิ่นฐานทำไร่ทำสวนอยู่ละแวกต้นๆของป่าเขาแห่งนี้ พ่อเป็นลูกคนโต และมีน้องอีกสี่คน น้าหวน น้าใจ น้าให้ และน้าดม ตามลำดับ หลังจากที่พ่อเจอและแต่งงานกับแม่ ก็เลยมาตั้งรกรากครอบครัวอยู่บนที่ดินที่พ่อเฒ่าแบ่งปันให้

พ่อฉันเคยบวชเรียนมาก่อน บรรดาญาติๆที่อายุน้อยกว่ารวมทั้งแม่ฉันก็จะเรียกพ่อว่า “หลวงจิตร” ส่วนย่ากับก๋งเรียกพ่อว่า “เณร” พ่อเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน พูดจานิ่มนวล ทำงานขยันขันแข็ง มีเหตุมีผล ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกับใคร จนเป็นที่รักใคร่นับถือของผู้คนทั่วไปละแวกนั้น แม้พ่อจะเรียนหนังสือได้แค่ประถมสี่ แต่พ่อก็เขียนอ่านได้คล่องแคล่ว พ่อเขียนหนังสือด้วยลายมือเป็นเอกลักษณ์สวยงามไม่เหมือนใคร อีกทั้งพ่อถนัดงานฝีมือต่างๆ อุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือประจำบ้านหลายๆอย่างจึงเป็นฝีมือพ่อเองแทบทั้งสิ้น ไม่ว่า ครกตำข้าว กรงนก ไซดักปลา เบ็ดทงจับปลา พานท้ายปืน ทำตัวหลังตะลุง วาดรูปก็ฝีมือไม่หยอก

Continue reading